Column Sjaak Grosthuizen

18-02-2012 Wake-up call

Mijn wake-up call vanmorgen was de mededeling dat de groep ex-Tonnaer mogelijk toch een wethouder ging leveren. Wie dan wel? Daarover en over de vraag of men het college weer zou aanvullen waren de afvalligen zich nog aan het beraden. Wanneer dat bericht naar buiten komt, dan mag je ervan uitgaan dat het wel degelijk de bedoeling is om iemand tot wethouder te bombarderen.

Wie zich de verkiezingsperiode nog weet te herinneren en wie het geluk had toen een van de ruime hoeveelheid kandidaten te spreken, herinnert zich wellicht ook de intentie waarmee de politieke arena juist door de volgelingen van Roger moest worden betreden. Scheefgroei, misstanden, ontmaskeringen, drooglegging en niet minder dan dreigende verloedering en ondergang van de stad lieten je weinig andere keus dan te stemmen voor fractie Tonnaer. Het evangelie van Roger liet niet eerder vertoonde verschuivingen zien in partijkeuzes van gekende politieke figuren in Hoorn. Hoorn zou nooit meer het versufte stadje zijn. Alle problemen opgelost en iedereen gelukkig! Het was bijna geloofwaardig.

We kennen het verhaal erna. Vijf mensen die helemaal alleen hun weg moesten zien te vinden, terwijl de hopman zou trachten het college te hervormen. Wat doe je dan als fractie? Ageren tegen je eigen hopman of tegen zijn politieke partners op de manier waarop je dat was voorgeleefd? Nog maar net verkozen door vele stadgenoten die hoopten dat ook zij zouden lijden aan het schevestoeptegelsyndroom, ook wel Tonnaeritis genoemd, komen zij langzamerhand tot de ontdekking dat de enige wethouder waartegen je echt lekker tekeer kon trekken de Grote Roerganger zelf was. Wonderlijk om te zien dat het echte medicijn tegen Tonnaeritis Tonnaer zelf is. En wanneer zij weer een wethouder leveren zullen zij wederom nauwelijks een kritische noot laten weerklinken.

Toch mis ik dat. Raadsleden in de oppositie, die in staat zijn op meer zere plekken de vinger te leggen dan er vingers aan twee handen zitten. En toch bestaat er in de raad zo iemand. Er is iemand die onvermoeibaar op zijn herenrijwiel de stad doorkruist en met het grootste geduld en mededogen klaagzangen aanhoort, als geen ander begrijpt en de vertaling mogelijk maakt in kritische vragen in de raad.

U raadt het natuurlijk inmiddels, ik spreek nu over Piet Bruijns van de PvdA. Hij zit al een aanzienlijke tijd in de gemeenteraad en waar hij dat voorheen, met wethouders van zijn partij in het college, voorzichtig en begripvol voor de weerbarstigheid van politieke realiteit over het voetlicht bracht, kan hij dat nu duidelijker doen. Piets boodschappen zijn duidelijk. Hoewel zijn stemgeluid doet vermoeden dat hij bij de tenoren kan worden ingedeeld, zal men nooit kunnen zeggen dat hij zaken op hoge toon bespreekt.

Oh, ik zou talloze bladzijden kunnen vullen met kwesties die hij aan het licht heeft gebracht. Ik doe het niet. Bovendien ben ik behept met een variant van kiezersgeheugen. Maar onlangs konden we lezen over zijn bouwvariant in de Grote Waal, die hij samen met bezorgde bewoners had ingediend. Misschien is het wel deze variant geweest die de directeur van Intermaris Hoesteen tot een halsstarrige houding heeft verleid.

Deze week noem ik slechts twee zaken waar Piet zich hard voor maakt. Het beboeten van fout parkerende voetballiefhebbers bij de voetbalvelden van Hollandia, wat de heerlijke stad Hoorn een slechte naam bezorgt. Een sympathiek thema dus en ik hoop toch zo dat de burgers van Hoorn dit op de juiste wijze oppikken. Los van enige persoonlijk of partijbelang vind je Piet inzake het conflict Groenwijck tegenover het college. Er is gerommeld met afspraken met projectontwikkelaar Bemog, dat de ruime winstcijfers in gevaar zag komen, wanneer zij zich aan hun beloftes moesten houden. Kennelijk is er volgens de wet een hoop gerommel mogelijk en het college laat de projectontwikkelaar daar goedwillend mee wegkomen. Kijk, in zulke gevallen is het handig dat we Piet Bruijns achter de hand hebben. Waar we voor moeten waken is dat Piet de enige wordt die dit soort zaken aankaart. Natuurlijk is daar ook de SP, maar als je echt oppositie wilt voeren, dan het liefst in stijl. Zoals Piet dat doet, is het goed.

Intussen maakt tot ieders verrassing de enig overgebleven Tonnaerist, Levent Helelespe, nu wel zijn roeping waar. Hij pakt maar liefst twee onderwerpen aan waar hij van vindt dat het college maar eens werk moet maken. De verfoeilijke Polenklachtenlijn en een trapveldje op het gat van Hansen. Zijn mooie taalgebruik in de motie verraadt de hand van de meester. Ik ben nu nog meer gerustgesteld. Het komt wel goed in Hoorn.