• Contact
• Vacatures
• Disclaimer

19-05-2012 - Hoorns model

Mevrouw Grosthuizen en ik wonen aan de rand van de stad. Een mooie plek met uitzicht op en binnen de geluidssfeer van de A7 en de treinverbinding naar Amsterdam. Hoorn kent meer stukjes rand van de stad en veel plekjes met nog fraaiere en rustgevender belevingsfactoren. Ik voel geen jalousie, maar sinds afgelopen week wel enige onrust, wat alles te maken heeft met plannen van onze vroede vaderen om de verkoop van wiet naar de rand van de stad te verplaatsen. Ik haal me mijn huidige buren voor de geest. Zowel links als rechts prettige mensen, veelal 50 plus, die zonder het te beseffen in een uiterst trage en langdurige wedstrijd gezapigheid verwikkeld lijken. Bij ons in de straat zal dus waarschijnlijk geen coffeeshop komen. Ik concludeer dat het hebben van goede buren ook compenserend werkt voor gemiste uitzichten en verstilde natuur.

Hoorn zoekt, onder de bezielende leiding van onze burgervader, naar een plek voor stakkers die zich zonder wiet geen raad weten en met wiet menen dat overlast iets is waar alleen anderen zich aan storen. Het liefst met een wietpas met in onzichtbare inkt gedrukt: eigen volk eerst. Ben je geen stadgenoot? Zoek je heil dan maar in je eigen woonplaats.

De politiek is een beetje verdeeld. Je verantwoordelijkheid nemen betekent in deze kwestie dat je een coffeeshop binnen je gemeentegrenzen tolereert. Je accepteert dat er lieden zijn die zich op legale manier suf willen roken, terwijl je de kennelijk bijbehorende overlast zoveel mogelijk wilt beperken. In hogere politieke echelons is een maximum van 2000 leden per coffeeshop doenlijk. In West-Friesland kennen alleen Hoorn en Enkhuizen legale voordeuren van coffeeshops. Feit is dat veel meer dan 2000 klanten de Hoornse en Enkhuizer versuffingswinkeltjes bezoeken. Meer dan de helft van de Hoornse onrust- en hennepstokers komt uit de dorpen in de regio. Onze burgemeester en in zijn spoor ook die van Enkhuizen ziet graag dat de buitenpoorters hun gerief met de bijpassende baldadigheid in het eigen dorp scoren.

Maar nu hebben we een probleem. De gemeente Medemblik waar zeer waarschijnlijk een flink deel van de klandizie vandaan komt, heeft geen eigen coffeeshop. Dat willen ze daar niet. ‘Blowen is iets uit de grote stad en zuks doen we hier niet. Wie zich wil misdragen, doet dat maar in Hoorn.’ Wellicht hebben de dorpsbestuurders met dit inzicht ook het idee dat men de eigen bevolking behoedt voor afglijden naar een zekere afgrond. Comazuipen is tot daar aan toe, maar smeulend wiet opsnuiven is helemaal uit den boze.

Ik vraag me af of de bezorgdheid of coffeeshops in de eigen dorpen het economisch wel kunnen bolwerken met minder dan 2000 geregistreerde klanten ook meespeelt. Medemblik zou het aantal misschien best kunnen halen, maar ik voorzie dat de strijd om dit te situeren ergens aan de rand van Wognum of van Medemblik deze jonge samengestelde gemeente weer kan splijten.

Onze voortreffelijke D66-voorman Arthur Helling stelt voor de tweeduizendledengrens op te rekken. Hij wordt hierin bijgestaan door VVD-voorvrouw Marion van der Ven. Zij zoeken landelijke erkenning voor dit idee. De uitgebreide variant krijgt dan de naam ‘Hoorns model’. Waar een kleine provinciestad allemaal groot in kan zijn! Enkhuizen vindt het prima wanneer dit model deze naam krijgt.

De naam ‘Hoorns model’ is eerder gegeven aan een voorstel van verdeling van lesuren op basisscholen, maar de media kennend, zal de naam voor de komende jaren direct en uitsluitend worden gebruikt voor een ruimhartiger wietverdelingsmodel. Ach, laten we blij zijn wanneer Hoorn wat vaker wordt genoemd. En onze burgervader weet zich vast uitstekend te weren wanneer men hem in Europees verband vraagt of hij niet eens een Hoornse product kan meenemen.

Zou men in de West-Friese gemeente ooit op de gedachte komen om voor de pakweg 6000 wietgebruikers drie West-Friese coffeeshops in te stellen voor dragers van een West-Fries wietpasje? Dan kunnen mensen die zich schamen voor het gebruik zich schaamteloos melden op de twee plaatsen buiten zijn of haar gemeente. Overal beperkte hoeveelheden dampende klanten, overal binnen de kaders van de wet en overal tevredenheid. Een tevreden roker is geen onruststoker. Of bewijs ik nu weer mijn naïviteit?

Ik denk onwillekeurig aan mijn buren in onze straat aan de rand van de stad. Een straat met tevreden lieden die ook met rookgerei de rust koesteren. Voor velen wellicht een suffige omgeving. Misschien ben ik langzamerhand verworden tot een ouwe sul. Ik zal dus maar niet voorstellen om onze straat uit te roepen tot ‘Hoorns model’.