• Contact
• Vacatures
• Disclaimer

12-09-2009 - Mall Hoorn

In 1976 bezochten de aanstaande mevrouw Grosthuizen en ik de Verenigde Staten. We stegen met de lift naar de hoogste etage van het onaangelichte Empire State Building.. Tijdens een rondreis in de States kwamen we in een paar stadjes met een stervende stadskern. Iets buiten die steden was wel een mall. Het woord kenden we nog niet. Het bleek een enorm winkelcentrum te zijn met alle winkels, restaurants en bioscopen die je maar wenste in een stad. In de stad zelf waren de winkels deels verdwenen. Dat was even wennen. In Amerika zijn de steden nog niet zo oud. Langs het fantasieloze strakke stratenplan hadden de weggetrokken neringdoenden hun lege winkelpanden te koop aangeboden, zodat het toch al niet zo imposante Amerikaanse stadshart een troosteloze aanblik had. Wat waren wij toen blij met de pittoreske historische stadsgezichten die wij uit Nederland kenden.

Wij beseften dat veel Amerikaanse uitvindingen naar Nederland zouden overwaaien en dat gebeurde dan ook. En decennia later ook naar Hoorn. In Hoorn werden bastions opgeworpen tegen grootschalige shoppingcentra. Er waren winkeliers die te hoop liepen tegen onzalige neringvernietigende malls. Allemaal malligheid was hun leus. Anderen daarentegen roken hun kansen en bevochten een bouw- en woonboulevardplek op redelijk bereikbare afstand.

Er werd een politieke partij opgericht: de VOCHoorn. Een partij voor en door zakenlieden. Zij stonden pal voor de bedreigde winkeliers in de binnenstad en in mijn ogen maakte dat hen zeer sympathiek. Ik zag weer de oude beelden in Amerika voor ogen en ik vond met hen: dit nooit in ons mooie Hoorn. De naam van de partij deed mij goed. Als redelijk geïntegreerde bewoner van deze mooiste plek in West-Friesland kon ik me goed vinden in de bijna briljant gevonden naam van de partij. Versterking en Ontwikkeling van de Centrumfunctie van de gemeente Hoorn. Met een stukje VOC erin en de naam Hoorn duidde het op ouderwets ondernemerschap waarmee we de wereld gingen veroveren!

De tijd kan nieuwe inzichten brengen, mits je je ogen openhoudt. Hoorn is een centrumgemeente, toch? Hoofdstad van een roemrucht gewest: West-Friesland. The place to be wanneer je ten noorden van Amsterdam nog bewoonbare plekken vermoedt. Hoorn heeft het allemaal. Hoorn zien en blijven! Hoorn moet je voelen. Voel je wel?

Bij deze kreten horen beweging, actie, aantrekkingskracht, ondernemingsgeest, visie, durf, avontuur, kortom VOC-mentaliteit. En wat zagen we gebeuren? Voorzichtig, moeizaam, stroperig, bang overleg over elke stap die genomen moet worden of genomen zou moeten worden om de centrumfunctie van de stad waar te maken. En waar was de VOCHoorn in dat verhaal? Als ik het verhaal mag geloven van de ondernemer die op Woonplaza zijn deuren gaat sluiten dan mankeerde er een hoop aan. Ik beken hier direct, daar wil ik heel open in zijn, dat ook ik blind ben geweest voor wat zich heeft afgespeeld. Wat Hoorn ontbrak en misschien nog ontbreekt is ondernemingszin. Hoorn heeft VOCHoorn. VOCHoorn is geen beweging. VOCHoorn is gestolde kruidenierschap. VOCHoorn is niet een club van ondernemers. Het is een slechts een verzameling van kruideniers en simpele winkeliers. Ooit misschien ondernemend geweest bij het starten van een zaak in de Hoornse binnenstad en direct nadat de eerste klant binnenkwam getransformeerd tot kruidenier. Op de winkel passen, op de klantjes passen, op de kleintjes passen, op de centjes passen, op je tellen passen en op de graaizucht van belastinginners van gemeente passen, op de reclamebelasting passen en oppassen dat de Hoornse wens om echt een stad met magneetfunctie te worden niet ten koste gaat van waar zo lang en moeizaam op gepast werd.

VOCHoorn is aan de haal gegaan met een kreet waar ze zich zelf niet in thuis voelen. Er zijn nu twee opties. Geef de partij aan ondernemers die willen ondernemen en meld jezelf aan bij het CDA of Seniorenpartij. Of kom tot inkeer en ga eens geloven in je eigen leus. Zing het lied ‘Hoorn wordt ooit nog een bruisende stad’. Ooit wordt Hoorn wat. Ooit zal Hoorn het hebben. Ooit mogen een paar prijswinnende zaken een ondernemersprijs ontvangen en als beloning gratis een heel jaar lang hun gevel volhangen met manshoge lichtbakken. En terwijl de benauwde kruideniers vragen òf het wel iets meer mag zijn, mag het voor de echte ondernemers gewoon meer zijn. Veel meer.