• Contact
• Vacatures
• Disclaimer

13-10-2007 - Een weekje democratie

Het was de afgelopen week de week van de democratie. Geen idee wie dat erdoor heeft gekregen en op welke manier. Mij is niets gevraagd en jullie vast ook niet! Het zet je wel aan het denken. Democratie is een prachtig woord om uit te leggen aan onwetenden: kinderen of asielzoekers uit ondemocratische landen. Wij hebben hier in Nederland een democratie. Daar heb je niet veel aan wanneer je bij een bank werkt of bij een andere instelling die beursgenoteerd staat.

Merken we wat van democratie wanneer we gewone stadsburger zijn? Van Hoorn bijvoorbeeld? Nou, het wordt in praktische zin meteen duidelijk dat regeren door het volk niet op elk moment plaatsvindt. Ook in Hoorn wordt niet elke week gesjord aan referenda. Onze burgemeester is gekozen door mensen die min of meer door ons gekozen zijn. Ik zou niet graag verplicht worden om een dubbeltje te geven aan elke goedwillende burger die heeft meegestemd met de gemeenteraadsverkiezingen en geen idee heeft van wie daar nu eigenlijk allemaal zitten. Er zitten mensen die nadat ze zijn gekozen vóór ons of voor ons kiezen.

Democratie is zelden: men vraagt en wij draaien. Eerder: wij vragen de boel draaiende te houden. Daarom is het zo leuk dat er ook nog ruimte is voor eigen initiatief. Niet alle initiatief overigens. Een beeld neerzetten van een verbrand Vietnamees meisje wordt maar eventjes gedoogd. Het verbranden van crossartikelen voor een BMX-baan al helemaal niet en veelplegers worden nu op- en aangepakt.

Wethouders lichten meer dan tipjes op van diverse sluiers over belangrijke besluiten. Zo onthult wethouder Cees van der Maat hoe de vroegere beheerscommissie van het Westfries Museum geen knip voor de neus waard was en moest worden opgedoekt. En dat dit nog niet het zelfde was als het doek te laten vallen over het museum zelf, zelfs niet nadat een poging om het museum volledig te ontdoeken bijna was geslaagd.
Ook wethouder Ronald Witteveen doet zaken uit de doeken. Het is nooit de bedoeling geweest om het bestuur van Tabor in de gordijnen te jagen met het besluit om voor het gesloopte Copernicusgebouw een nieuwe school neer te laten zetten. Hij windt er geen doekjes om wanneer hij vindt dat Tabor daarmee nog niet benadeeld is en dus geen goede reden heeft om samenwerking op te zeggen.

Een schoolbestuur is nog een schoolvoorbeeld van ondemocratisch besturen. Men vindt voor een bestuur personen waarvan men zelf denkt dat hij of zij past en kan oppassen. Tabor vond Hans Schipper en Hans Schipper vond zich als ex-gedeputeerde van Noord-Holland daar wel passen. Hoe gaan dan de zaken? “Jongens, laat mij maar even,” zegt Hans Schipper. “Ik ben niet bang voor dat zooitje ex-winkeliers en ex-onderwijzers. We zullen ze even een poepje laten ruiken!”

En hij laat voorts een scheet, waar de muren van staan te schudden en sommige raadsleden wit om de neus van worden. Als nou de Hoornse politiek in staat blijkt te zijn deze stormachtige aankondiging af te doen als iets dat hooguit effect heeft in een glas water, dan is wat mij betreft de week van de democratie voor Hoorn geslaagd.

Als andere particuliere initiatieven om enkele feestelijke momenten van het afgelopen jaar op te laten nemen in nieuwe tradities, dan blijft het de komende jaren, ondanks Tabor – zou op de Taborscholen democratie in het lespakket zitten? – en ondanks kortstondig gedogen van ongevraagde kunstwerken, een feest om in Hoorn te wonen! Misschien wel voor de komende 650 jaar!