• Contact
• Vacatures
• Disclaimer

26-02-2005 - Debatteren moet je leren

De scholieren van het Werenfridus hebben in het Provinciehuis in Haarlem debatten gehouden over van alles en nog wat. De onderwerpen deden er niet toe, het ging om het debat. Debatteren moet je leren. En zo is dat!

Dat vinden ze bij het CDA in Hoorn ook. Michiel Pijl, het jongste raadslid leert debatteren aan de hand van een van de oudere CDA-leden Johan van der Tuin. ‘Waarover moet ik dan debatteren, Johan?’ vraagt de gretige Michiel. ‘Dat maakt eigenlijk niks uit, jongen,’ spreekt de christendemocratische vijftiger vaderlijk, maar hij noemt meteen het onderwerp dat hem de laatste maanden zo had beziggehouden en was het ook niet een beetje zijn verdienste geweest dat het zelfs in de landelijk media genoemd was geweest? ‘De campus, mijn jongen, de campus.’
‘Maar Johan, dat plan gaat toch niet meer door?’

Johan glimlacht nu van oor tot oor. ‘Dat klopt, jongen van me, dat plan is nu van de baan. Maar ze hebben een alternatief!’
‘Oei, een alternatief?’
‘Ja knul, een alternatief en waar moeten we ons dus druk over maken?’

Michiel hoeft niet lang na te denken. Zijn schranderheid laat zich lezen uit zijn heldere oogopslag en binnen een paar seconden klinkt het: ‘Waar zetten ze het alternatief neer?’ Johan is bijna overdonderd door de snelheid van de jonge knaap. Als dit geen belofte voor de toekomst is! ‘Juist! Waar wil Van Es dan wel iets neerzetten! Van Es jongen, Van Es wil nooit informatie kwijt en dat gaan wij hem uit de handen wringen.’
‘Waarom wil van Es dat niet zeggen, Johan?’ vraagt de oprecht nieuwsgierige Michiel. Het ‘Van Es’ van beiden klinkt elke keer alsof men het over een verdachte heeft wiens volledige naam uit misplaatst recht op privacy niet voluit mag worden genoemd.
‘Hij zegt zelf dat het heeft te maken met het beleid bij grote projecten!’ gromt Johan.

Michiel trekt ook een strijdlustig gezicht. ‘Maar dat is toch onzin, hè? Wij willen af van de geheimzinnigheid in de politiek. Weg met de achterkamertjes!’
Johan schrikt wel eventjes van dat geluid. Per slot van rekening draait hij toch al een aantal jaren mee in het CDA, maar dan kijkt hij zijn pupil goedkeurend aan.

‘Maar Johan, er zijn toch haast geen plekken meer in Hoorn waar nieuwe scholen kunnen worden neergezet?’ De jeugdige souplesse van de hoofdhuid biedt ruime mogelijkheden voor diepe denkrimpels in het gelaat van het jongste raadslid. Nu lacht Johan van de Tuin even voluit. Zijn daverende lach verbijstert Michiel. ‘Waarom lach je Johan?’

‘We hebben Van Es klem, jongen! Er zijn geen plekken voor zijn plannen.’
Dan breekt het inzicht door bij de politicus in opleiding. ‘Dus is er voor zijn plannen ook geen plek!’ concludeert hij. ‘Precies fijne gozer van me. Precies. Van Es gaat in maart voor de bijl!’
Michiel glundert. Het debatteren lijkt hem een fijne bezigheid. Zat hij nog maar op het Werenfridus! Even genieten beide raadsleden bij voorbaat van de beelden van een vertwijfelde wethouder die het debat in maart gaan opleveren. Dan komt bijna aarzelend de vraag van Michiel: ‘Zeg Johan, als Van Es (hij stoot de naam met onverminderde felheid uit) de lokaties nu al bekend maakt, zal dat de prijs van de scholen niet opjagen?’
‘Daar gaat het niet om, jongen,’ antwoordt Johan korzelig, omdat het daar bij het CDA zelden om gegaan is. ‘Jij zei daarnet zelf nog dat openheid belangrijker is.’

Michiel verzinkt in diep gepeins. De VMBO-school de Titaan heeft ook al miljoenen meer gekost dan was begroot. Het is weliswaar tot het mooiste schoolgebouw van Nederland uitgeroepen, maar als je dat wil vieren met de minister, moet je wel je eigen taart meebrengen. En het Horizoncollege wil één gebouw voor alle vierduizend leerlingen. Is dat dan eigenlijk niet ook al een campus? Het Horizoncollege hoeft geen nieuw bouwterrein te kopen, want dat hebben ze al en op het stuk dat ze kwijt moeten, willen ze huizen bouwen en verhuren. Zo krijgen ze zelf geld binnen. Die hebben de politiek eigenlijk helemaal niet nodig. Hij bijt op zijn lip. Gelukkig probeert meneer Schaap, het bejaarde raadslid van hun CDA-fractie, waar hij nu ook al gewoon Jan tegen mag zeggen, daar een stokje voor te steken.

Michiel buigt zijn hoofd en zucht even.
‘Wat is er knul?’ zegt Johan van der Tuin. ‘Debatteren lijkt me erg moeilijk, Johan,’ zegt Michiel. Johan klopt hem dan bemoedigend op de rug. ‘Alles is te leren, jongen,’ zegt hij. ‘Alles is te leren. Ook debatteren.’
Hij maakt zich eigenlijk een beetje zorgen over de nodige nieuwbouw van de christelijke scholen voor voortgezet onderwijs, maar dat kan niemand aan hem zien. Ook dat hoort bij het debat, maar dat zal hij de jonge Michiel nog wel eens bijbrengen.